Yalnızlık, başarıya giden yolda yalnız kalan herkes için derinden hissedilerek dile dökülmüş bir şarkıdır. Bazen en yüksek feryattan çok acıtır zamanın sessizliği Kalabalığın içinde bir hayaletken kim anlasın hissettiğini Güneşin doğuşuyla başlar tiyatro Maskeler takılır birer birer herkesin dili bir hançer Sözler ruhumun derisini deşer Yüzümde sahte bir tebessüm içimde bitmek bilmeyen ayaz Kalabalıklar deniz benim gemim vurdu karaya rüzgarı az Yalnızlık eskimeyen bir palto gibi sırtımda ağırlaşan Kimsesiz değilim yalnızlık büyük savaşçım hep benle savaşan Dost dediklerim birer silüet aynadaki aksimden başka kimim var Bu gürültü panayırında her düşünce dehlizi benim için çok dar Suskunluk benim en gür sesim anlayan gelsin bu derinliği Yalnızlığın sıcak kucağında buldum ben asıl serinliği Yalnızlığın rahminde sancılı bir ben doğumu beklerim Vuslatı olmayan bir yolda dizlerim yara yine de emeklerim Sessizliğin içinde derin bir keder Yalnızlık nöbetçim başucumda bekler Uyurum sessizliğin koynunda uzunca Bedenim yorgun ruhum oyun çağında Bana bakanlar acırlar halime İçimde fırtına başımda duman Kelime kalmadı zihnimde Bir dilim değil susan... Yorgunluk kemiklerimde bir sızı uykular bile vermiyor artık mecal Hayat denilen bu labirentte her çıkış kapısı sadece bir hayal Zihnim gibi kalemimde yorgun mürekkebim melankoliyle demlenmiş Zamanın çarkları ruhumun üzerinde paslı dişlileriyle eğlenmiş Yaşlı bir çocuk gibiyim içim neşe dolu halimse yok yürümeye Sahteliğinizde boğulun benim niyetim yok sizinle gelmeye Zamanın parmak izi ruhumda her saniye bir ömür eksiltir Kimse görmez bu sessiz göçü her gün yeni bir yolcu diriltir Kırık bir saatin akrebi gibi takılı kaldım o meçhul ana Dertler birikti dağ gibi yükledim hepsini omzuma Aynadaki adamın gözlerinde bir yabancı başka bir ben mi aldı yerimi Bu kimin yansıması? Hangi limana sığınsam fırtına da benimle gelir İnsan en çok da kaçtığı yerin ardında esir edilirmore