Benim için geceler, üzerime çöken ağır bir yorgan gibiydi. Karanlık çöktüğünde dertler gün yüzüne çıkar, zihnimde birer birer geçit töreni yapardı. Gündüzleri ise yorgundum; kalbim, kalabalıklar içinde kimsenin duyamayacağı kadar sessizce atıyordu. Bir akşamüstü, yine o "nasıl baş ediyorum?" sorusu zihnime düştüğünde, elimdeki eski defteri açtım. Yıllar boyunca her darbe beni biraz daha eksiltmişti. Sevdiğim insanları uğurlamıştım, hayallerinden parça parça feragat etmiştim. Güldüğüm anlar, sanki bir fotoğraf karesinde donup kalmış, hep yarım kalmıştı. - Mastered by mixea.commore