Dit nummer schreef zichzelf tijdens een wandeling langs het strand. Het was een moment waarop alles even te veel werd – de drukte in mijn hoofd, de vragen zonder antwoord. En daar was de zee, altijd, als de meest geduldige luisteraar. Ze stelde geen vragen, maar nam alles aan. In dat immense, kalme ritme voelde ik me eindelijk vrij om te zijn wie ik was, om dingen los te laten die ik al te lang met me meedroeg. De zee werd een spiegel, een vriend, een therapie zonder woorden. Dit lied is het resultaat. Het gaat over die rust en kracht die je vindt bij iets dat zoveel groter is dan jijzelf. Over de zee als metafoor voor onvoorwaardelijke acceptatie. En vooral, over het vinden van je eigen stem, precies op het moment dat je je het meest verloren voelt. Ik zing met haar mee, in de hoop dat jullie diezelfde rust mogen vinden.more